Filmpjes

Verslag dag 1:

 Geachte lezer. De vraag kwam tot ons, de Jigger Bigger Brass Band and Rhythm Section of we zin hadden om begin april nog een dag of tien naar Thailand te gaan om daar mee te doen aan een muzikaal festijn in de stad Chiang Mai. Menigeen denkt dan gelijk aan een goede 1 april grap maar al gauw blijkt het echt zo te zijn. Uiteindelijk gaan we met 14 Jigger Bigger Leden op pad. Commissies als “mailcommissie”, “kledingcommissie”, “uitstapjes commissie”, “commissie van financiën” en “afspraak en vraagbaakcommissie” worden geformeerd, waarbij Wout als oud voorzitter en 1e reisleider wordt gekozen.

01.30 6 april. Plk “Trifora” en aantal Thai zijn er al! Jeroen heeft zijn meisjes gevraagd om de cd’s in de hoesjes te doen. Dat is gelukt en ze liggen keurig netjes voor ons klaar. Alle leden doen 10 cd’s in hun koffer en daarna is het tijd voor bier en fris. Wout wil al afrekenen met bath in de bathkamer maar Jeroen geeft aan dat dit rondje van hem is.

02.15 uur. Vertrek. Het uur van de waarheid komt steeds dichter bij. We stappen in onze Jigger Bigger touringcar en Jeroen brengt ons naar Frankfurt. Daar, bij het vliegveld,  zijn de koffers nog niet uit de bus of er volgt al gelijk een kleine confrontatie met de plaatselijk politie/douane aldaar. Papieren worden gepakt en er worden lastige vragen en bewijslast gevraagd over vergunningen en bijzondere papieren. Jeroen vind het prachtig. Komt met een dikke map naar buiten en geeft inzicht in zijn papieren. Vol bewondering staren de douaniers naar de papieren en de bus. Naar ons bandje en de bus. Naar de prachtige inhoud van de bus en ons bandje en nemen dan vriendelijk knikkend afscheid. Schöne Ferien zeggen ze dan. Nou zegt Jeroen… De jongens gaan aan het werk. Ze moeten spelen in Thailand en zijn daarvoor gevraagd. De gezichten van beide politie/douaniers spreken voor zich. Was Spielen Sie dann. Kogel legt uit: “Kennen Sie James Last? Der had früher auch bei uns gespielt…” Langzaam hoofdschuddend nemen ze afscheid. Jeroen mag langer blijven staan op de plek voor tien minuten voor de ingang van het vliegveld. Wij trekken ondertussen onze bagage voort en zijn al met de gebruiken als poepen en inchecken bezig. De sax van Wouter mag mee als persoonlijke bagage in het vliegtuig  en even later vliegen we richting Abie Dahbie, 5.000 kilometer.

Het is moeilijk te beschrijven hoe deze reis is verlopen. Dat geeft dit verslag een te spannende en maakt het er een lange editie van maar aan de hand van een paar opmerkingen geeft het spelenderwijs wel een goed inzicht. Frank zegt in het vliegtuig: “Ik vind dat ie netter rijdt dan Jeroen en je krijgt hier nog te eten ook. Even later worden de luchtzakken groter en het vliegen instabieler… “ De piloot loopt langs om even te toiletteren achterin het vliegtuig… “Net of Jeroen de bus rijdt en door de bus loopt”. We vliegen dan op12 kilometer hoogte als het schermpje voor ons in de stoel aangeeft dat het vliegtuig is gebouwd om te kunnen vliegen tot 10 kilometer hoogte. Begrijpt u het nog? De Arabische woestijn duikt onder ons op. Aboe Dhabi nadert. We zijn de tijd al drie uur ingelopen. Buiten is het inmiddels donker. De landing is even wennen maar we komen er goed door. Op de vlieghaven van Aboe Dhabi brengen we drie uur door. En dan hop hop hop… naar BANGKOK.

Vreselijk, een bak vol, zere benen en luchtziek. Dit zijn nog maar een paar kleine details van wat we mee maken. Door de luchtzakken en turbulentie missen we de koffie en drankjes en het avondeten wordt pas om 01.30 geserveerd. Gelukkig maar want ondanks de bewogen vlucht overwon het hongergevoel het. Bangkok HERE WE COME.

Charlie en Rien.

Verslag dag 2:

De tweede dag gaat volop door met datgene waar we de eerste dag mee eindigen… vliegen en hangen. Doordat we vijf tijdszones vooruit gaan, en doordat dit in 2 etappes gebeurd, heeft niemand meer echt duidelijk welke tijd we aanhouden. Er worden heel wat films bekeken maar door moeheid mist ook menigeen een stuk van de film van echt slapen komt weinig. Of je zit met je elleboog vast in de nieren van je buurman of je wordt vanzelf wakker geschud door hevige turbulentie terwijl je net even wegdommelt van de uitputting. 

Het grootste gedeelte van de etappe van Abu Dhabi naar Bangkok vind plaats onder omstandigheden waarvoor je in de Efteling veel geld moet betalen. Het is dan ook een hele tour om wat te drinken zonder dat je jezelf en je buurman ondergiet.

In Bangkok moeten we onze bagage innen en door de douane omdat de trip van Bangkok naar Chiang Mai te duur zou worden als we alle kilo’s van de instrumenten moeten betalen. De instrumenten gaan dus per truck(je) een 9-urige trip over de weg maken. De douane weet aanvankelijk niet wat ze met al die extra grote muziekkoffers moet, maar na wat afschuiven op andere douanecollega’s komen we uiteindelijk bij iemand terecht die zegt dat we maar snel moeten doorlopen. De instrumenten pakken in het truck(je) en we gaan opnieuw inchecken bij Air Asia, waar tot onze grote schrik blijkt dat we maar 15 kilo bagage mee mogen nemen in plaats van de 23 kilogram die we bij Etihad mee mochten nemen. Naar wat overpakken van wat koffers en berekenen van de gemiddelden hebben we nog steeds overgewicht (niet alleen bij Kogel). De Chinese incheckdame met blauwe nepcontactlenzen is onverbiddelijk we moeten dokken, we moeten daarna nog even wachten dus de wachtruimte bij Air Asia lijkt al snel op een slaapzaal van uitgeputte Jigger Biggers.

Naar een voorspoedige vlucht naar Chiang Mai worden we ontvangen door Yutakit en Aom van de organisatie van het Chiang Mai fest met een groot spandoek. Ook is de populairste diva van Thailand, Too Nantida, bij het ontvangstcomité. We worden in hypermoderne karaokebusjes gepakt, busjes waar Juri (Zuid Afrika red.) nog jaloers op zou zijn. En het mooie is dat deze busjes 24 uur per dag tot onze beschikking zijn. Ontvangst in het Khum Phaya Resort en Spa met een drankje en een bijzonder mooie accommodatie. Het duurt niet al te lang totdat bijna de gehele band vanuit het zwembad een shinga biertje drinkt bij de barman met de kortste naam M……. alleen Charles is er niet bij die allang “strak” op bed ligt. 

De organisatie (met name Wout) heeft overleg om de rest van de week van een gepast dagprogramma te voorzien. We eten in de lobby/restaurant van het hotel alleen jammer dat ze in de keuken maar 2 pannen hebben zodat het lijkt dat alle gerechten één voor één op tafel komen met een lange tussenpauze.

We gaan naar het “Three Kings Monument” alwaar een generale repetitie plaatsvindt en natuurlijk kunnen we het niet laten om even te spelen en te zweten ondanks de uitputting. Het is inmiddels tegen twaalven als we zelf de poolbar nog even openen we zijn bijna allemaal al zo’n 57 uur in touw. Misschien wordt het tijd om een paar uurtjes te gaan slapen, morgenvroeg hebben we namelijk onze traditionele fietsdag…

Verslag dag 3:

Jigger Bigger Thailand Trip 

Dag 3: Tour De Frank

Boek liefdag,

Eindelijk weer een nachtje geslapen in bed. De eerste Thailand activiteit wordt bekend gemaakt; de Jigger Bigger Band zal zoals altijd als ze in Thailand zijn, op de fiets de omgeving verkennen. Eerst moet er een goede bodem worden gelegd, dus op naar de ontbijtzaal. Prachtige collectie voer met natuurlijk rijst en hete kip, omeletten, fruit en yoghurt. Al snel stond de hele club, minus de fistelboeddha, klaar om naar de fietsenboer te gaan.

Geheel tegen verwachtiging in, was het wachten op Tom. Hij kreeg ruzie met de trap, ging bloeden als een rund en stortte als een gewonde soldaat ter aarde. Roald dacht dat hij ook vakantie had, maar moest noodgedwongen zijn medische kennis aanwenden om de wond van Tom te verzorgen. Met enige vertraging stonden we al rap bij de fietsenboer met voor iedereen een volbloed mountainbike. Onze gids, Sunny, legt uit hoe de fietsen werken (“dit is een versnelling, en hier zit de rem”). Dank u gids, we hebben in Nederland ongeveer 18 miljoen fietsen, dus dat zit wel snor. Bij ex-wielrenner Frank ‘Turbosprint”, in zijn hoogtijdagen een niet te onderschatten sprintkanon uit Delden, begon het bloed harder te stromen. 

In Thailand rijdt men links, en volgens Robert’s logica betekent dit dat je bij linksaf slaan, je rechterhand moet uitsteken. Een uitkomst voor Charles, die overigens na vijf minuten fietsen al aangeeft last te hebben van een plakzak. Sunny brengt ons naar een tempelcomplex genaamd Tunt Keo Tok. Thaise mensen zijn gek op kitsch, en de tempel is schitterend versierd met draken en kleurrijke frivoliteiten. En een wel zeer gedetailleerde uitbeelding van de hel (zie foto). Toine heeft een vraag voor Sunny: “How many Budha’s live here?”. Zijn vraag werd beantwoord door het gelach van de omstanders: “Twee natuurlijk”. 

Stomme Toine.

We fietsen verder, er wordt moedig gesprint voor de bolletjestrui (iemand wint, op de voet gevolgd door sprintkanon Frank. Overigens waren deze twee topatleten ook de enige deelnemers aan deze tussensprint). De tocht gaat verder door de rijstvelden van Doisaket en voert ons langs waterbuffels, schimmelige hondjes, platgereden slangen, bananenbomen en peperplantages. Een korte stop wordt ingelast voor de huidige drager van de bolletjestrui, die te kampen heeft met materiaalpech. Rien wordt nog gekiekt met een monnik, gekleed in stemmig oranje en voorzien van een paraplu. Sunny leert ons bellen blazen met een zeepplant (“Black Soap”). Vanuit het peloton wordt gevraagd of de koplopers wat minder ver vooruit willen fietsen. Nadere inspectie van de fietsen leert ons echter dat er geen achteruit op zit. Vooruit dan maar. Het peloton koerst gestaag verder in deze tot nu toe vlakke etappe. 

Daar zal echter snel verandering in komen, want de bergen van Doisaket werpen hun donkere schaduw al over het landschap. Sunny vraagt de renners of ze het echt aandurven, want jaarlijks sneuvelen er tientallen fietsers op deze beklimming. Deze berg heeft de reputatie stoere mannen te veranderen in huilende kinderen. Deze berg is volgens Sunny 300 meter hoog. Wij denken echter dat de weg 300 meter lang is. Manmoedig besluit het peloton de uitdaging aan te gaan. De berg/heuvel/bult maakt zijn reputatie waar. Er volgt een gruwelijke slachting onder de renners, het peloton spat uit elkaar. De koperen ploert brandt genadeloos op onze schedels, er worden liters water ingenomen en evenveel zweet verloren. Dan eist de berg zijn eerste, en enige, slachtoffer: Franky Turbosprint krijgt bezoek van de man met de hamer: “Mijn benen zitten vast, ik kan niet meer!” Happend naar zuurstof wordt hij ondersteund door zijn ploeggenoten, de medische staf (Roald “Maar ik heb vakantie”) en kameradenhulp naar boven gebracht. Alwaar hij in de schaduw ter aarde stort. Zijn benen zijn ernstig verzuurd en hij lijdt helse pijnen. De voormalig topatleet moet in de berg zijn meerdere erkennen. Er breekt lichte paniek uit als Frank blijft kermen van de pijn. ‘Boeddha Sous” laat zijn filosofische licht op de situatie schijnen: “Op je schouder zitten duiveltjes en engeltjes, de duiveltjes melden zich vanzelf bij de heerlijkheden van het leven. De engeltjes die moet je zoeken, en Frank heeft duidelijk een engel(tje) gevonden”. Frank zelf kan met deze wijsheid weinig, en kermt vrolijk verder. Wat te doen met Franky Turbosprint? Raymond en Sunny worden op pad gestuurd om de laatste redmiddelen op te halen en komen een half uur later terug met een potje tijgerbalsem. De twee vrouwelijke gidsen zien hun kans schoon en beginnen direct met datgene waarin zij excelleren: een gratis Thaise massage. Het feit dat Frank al gauw tijdens deze massage vraagt om eten stelde ons zeer gerust. Frank wordt op de fiets gehesen en met flink veel kameradenhulp bergaf geholpen. Op naar de lunch. 

Tijdens de heerlijke lunch wordt het incident met Franky Turbosprint geëvalueerd. Frank begrijpt er niets van: “Ik heb vroeger tot mijn achttiende aan wielrennen gedaan, en ik heb vanochtend expres niet gerookt!” Het peloton stapt na het eten weer op de fiets. Frank stapt in de zijspan van de motor en ontpopt zich als niet onverdienstelijk fotograaf en cameraman. Korte tijd later stapt iedereen met een voldaan gevoel van de fiets. Er wordt massaal geklaagd over zadelpijn, maar de biertjes in het zwembad maken veel goed. De bekende Thaise zangeres Nantida (http://www.youtube.com/watch?v=pShMPVIZkhQ) rent rondjes om het hotel en wordt al snel achtervolgd door Marc en Toine. 

’s Avonds zijn we headliner op het Chiang Mai Cultural Extravaganza Festival. Met onze gele shirts, blauwe broek en zilveren schoenen mengen we ons onopvallend in de menigte. We maken kennis met chansonnier F.B. uit N.Y. Nantida is enorm populair in Thailand en is een fantastisch voorprogramma. Er staan drommen fotografen voor het podium en haar dansers zijn fris gestylde boys. 

Jigger Bigger wordt ellenlang aangekondigd aan het Thaise publiek, en er volgt een  schitterend optreden. De stemming is opperbest en het publiek komt zelfs van de stoel af, voor de bedeesde Thaise mensen een zeldzaamheid. Franky Turbosprint, geheel hersteld in zijn frankouverkamer, speelt de sterren van de hemel in Theme From The Godfather. De ritmesectie springt zich in het zweet en er wordt een polonaise voor het podium ingezet. Het was kortom, een steengoed Jigger Bigger optreden. Bezweet en uitgeput wordt er backstage nog een biertje gedronken met enkele Nederthai’s, de organisatie van het festival en oud JBB lid Wierook Jantje die in Thailand blijkt te wonen. Missie geslaagd!

In het hotel wordt nog even nageborreld aan de zwembadbar. Uiteindelijk blijkt dat niemand weet wie op de fiets van Frank heeft gefietst. Er rest ons enkel nog de vraag: “Wie heeft de fistel van Frans Bloem op de vlag van de fiets van Frank gezet?” Goede antwoorden kunt u tweeten naar het bekende twitter adres. 

Dag liefboek!

Verslag dag 4:

Dag 4, 9 april 2011 

En natuurlijk gaat de 3e dag niet geruisloos over in de vierde. We bleven dus gezellig zitten aan de bar in het zwembad. 

’s Ochtends om half negen vertrekken.. althans dat was de bedoeling. Want wie was er weer eens te laat? Juist…. Laten we dat maar het Thais Toms Kwartiertje noemen. Senee (spreek uit: Sunny) was inmiddels al el gewend aan onze stiptheid. Rene had een beetje last van zijn afvoerkanaal: “I have a diary”.. En nu konden we op pad. In 4 stoere jeeps reden we in een uur tijd naar een olifantenkamp om een ritje te maken in de sterkste 4-foot-drives die er bestaan. Iedereen stapte in het bakje op een olifant en de tocht begon. Nee, niet over gebaande paden, maar dwars door de bush bush. Hellingen van de 1e categorie waren voor de olifanten geen probleem; voor de berijders wel. Waar menig hordenloper zijn benen breekt of voor om zou lopen, had de olifent geen moeite mee. Over een boomstam lopen die over een 5 meter diepe kloof lag? Rennen maar. Om maar niet te spreken van de hellingshoek van 80 graden! En zoals Charlie altijd zegt: ieder moment is een commercieel moment”, zo brachten de olifanten ons van boomhut naar boomhut waar je voor 20 baht een zakje bananen kon kopen voor de grijze reus. Niet alleen de olifant zelf, maar ook zijn bestuurder genoot van deze bananen. Op de terugweg liepen we door een rivier waar de olifanten Toine en Wout trakteerden op een verfrissende douche (lekker: olifantenslurfvocht).

Na deze enerverende tocht stapten we weer in de jeeps en ging het bergopwaarts over ongelooflijk slechte wegen. Een niergordeltje was geen overbodige luxe geweest. Met Rene ging het echter bergafwaarts. Het geborrel en gerommel van zijn maag overtrof het gerammel van de jeeps. Van Rien kreeg hij pilletjes, van de reisleiding 2 zakjes en toen nam hij nog Norrit.  Want dat had hij nodig vanwege de omvang van zijn lichaam. Alhoewel zijn darmfloranetwerk meer bochten bevat dan de bergweg, kwam de inhoud eerder naar buiten dan bedoeld. Dus toen hij hoorde dat we nog 10 minuten moesten rijden schreeuwde hij tegen de chauffeur: “STOP!!! I need to poop now!. En daar rende Rene de bosjes in. We hebben het gelukkig niet gezien, maar we vermoeden dat een olifant hier jaloers op zou zijn geweest.

Eindelijk aankomend bij het klooster kregen we een Thai rijstzakje en de rest, om vervolgens te voet verder te gaan met ons opgepikte local junglewalker. Gezien de bijna-dood ervaring van gisteren, besloot Frank om toch maar niet mee gaan en Rene gezelschap te houden. Dat wij het zonder kleerscheuren er vanaf zouden brengen was aan de klederdracht van de junglewalker niet af te zien. Waarin we ongerepte natuur gezien hebben en de junglewalker als een olifant elk struikje opat en de blaadjes uitdeelde zodat wij konden genieten van wat de jungle ons aan voedsel kan bieden. Bergbewoners met prehistorische leefgewoonten kruisten ons pad, een levensstandaard die je nog niet eens vindt op een verlaten camping in Drenthe waarvan 6 x het faillissement is aangevraagd. Om kort te gaan was het een 5 km tocht geworden van 2 uur en 20 minuten die wij als getrainde muzikanten op onze slippers probleemloos hebben volbracht. Maar het was toch el een beetje zwaar…

Onderaan de berg werden we door de jeeps opgehaald en waren Frank en Rene gelukkig ook weer van de partij. En toen ging het verder naar het volgende avontuur: vlotvaren. Nee,niet zo maar vlotvaren, maar varen om met autobanden aan elkaar gebonden bamboestokken met een diameter van 11,3 centimeter en een lengte van 5,12 meter. En dan bedoelen we dus de bamboestokken en niet de autobanden. Jonge knaapjes stonden voor en achterop het vlot om met lange stokken (weer bamboe) de vlotten (van bamboe) door de wild stromende rivier te sturen. Nou ja, wild? 

De mensen langs de rivier waren wilder dan de waterstroom. In het buitengebied was namelijk het Songkranfestival al begonnen en we werden dus op veel plekken getrakteerd op bakken water. Natuurlijk gooiden wij vrolijk terug en werd het toch nog een wild stromende rivier. Sawadee pee mai. Happy new year. Ook dit was weer een prachtige ervaring en zo kwam een einde aan deze actieve dag. In de lokale Wibra hebben we nog paar kleurrijke shirts gekocht en met een blikje Singha in de hand vetrokken we weer naar het hotel. 

Op uitnodiging van Hans en Roeland hebben we in hun restaurant Doo Dee een heerlijke Thaise maaltijd gegeten en dit weggespoeld met een beetje bier. Wat was dat lekker!! Er was ook nog een locale Boeddha band die alle bekende Thaise hits speelde om de opening van een nieuw huis te vieren. Dit was erg verwarrend want het waren nog al wat gelegenheden om te feesten. Waarin werd gecollecteerd om te kunnen feesten. Erg gezellig dus allemaal !.

’s Avonds laar weer in ons hotel aankomend weer beëindigen aan de bar. 

Dag 5, show 2 

Na alle drukte van de afgelopen dagen hebben we vandaag een rustdag. Dus is er tijd om ons dagboek en de website bij te werken. En natuurlijk om te genieten van ons 100 meter lange zwembad, onze privé poolbar en een heerlijk Thais zonnetje. Na een heerlijke decadente lunch aan de bar met de beentjes in het zwembad gaan we ’s middags repeteren voor de show van die avond. Vermeldenswaardig feit: Tom is op tijd voor de repetitie. De partijtjes worden nog een beetje aangescherpt en de tromzombiesectie leeft zich uit op het dansje van Thriller. 

Na een goede repetitie brengen onze chauffeurs ons naar de Walking Street, een soort braderie, maar dan kilometers lang met ca 5000 kraampjes. 

Plotseling staat iedereen stokstijf stil op straat. Bijna iedereen dan, want Charlie ziet zijn kans schoon om nu makkelijk bij het gewenste kraampje te komen. Wij kijken om ons heen om te kijken of we Tita Tovenaar ergens zien staan. Tita is nergens te bekennen, maar het Thaise volkslied schalt door de luidsprekers en dat beweegt de mensen om stil te staan.

Als de laatste noot van het volkslied klinkt zet iedereen zich weer in beweging en nadat we weer allerlei Thaise prullaria gekocht hebben gaan we terug naar het Three Kings monument. Waarschijnlijk is dit monument van deze drie koningen ook de grens tot waar je Sawadee Pee Mai (gelukkig Nieuwjaar) mag zeggen tegen je mede-Thai. Voordat we gaan optreden gaan we eerst een bakje Thais eten verorberen In tegenstelling tot vrijdag hebben ze nu rekening gehouden met de eetbehoeften van de Jigger Bigger Band en zijn er in plaats van één, drie bakjes per persoon. Na de maaltijd wordt er nog een nieuwe act bedacht en ingestudeerd. We hebben namelijk in de show een gastoptreden van Wo Wo Fluut. Een a capella ensemble met Wout als solist op neusfluit. 

In ons fuchsia roze shirt, geadviseerd door de DTHAI (Dagelijkse T-shirt & Hose Advies Instantie), lopen we naar het podium om daar met ons optreden het festival af te sluiten.

Na een Thais uurtje starten we om 22:00 uur i.p.v. 21:00 uur en we gaan er direct tegen aan met een discoblok. De liedjes “Never can say Sawadee Kaa”, “Bland new day”, “Ease on down the load” en “10 to 11” laten het publiek swingen.  Dat laatste nummer is geheel legaal want we hebben tenslotte een vergunning om in Thailand te werken gedurende ons werk.

We gaan verder met een nieuwe op het repertoire en dat is Thriller. Na het intro loopt iedereen ineens als zombie op het podium. Eigenlijk niks anders dan normaal aan het eind van de avond, maar goed, wij vinden het leuk en het publiek kan het geheel ook zeer waarderen. 

Na een uur lang feest moeten we om 23:00 stoppen omdat dan het Koninklijk Thais volkslied te gehore wordt gebracht. En ook nu staat iedereen weer keurig in de houding, zelfs Charlie. Daarna komt Yut - de man die het festival geregeld heeft - op het podium voor een officieel moment met een fles champagne die bijna over de datum was toen hij de fles uiteindelijk open kreeg en er wordt getoost op een geslaagd festival.

Na het officiële moment mogen we nog een afsluitend setje spelen en we gaan tussen het publiek staan om samen met hen onze body te shaken. Laten we daar nu net een bijpassend liedje voor hebben. Ook Marc speelt nu alle nootjes mee, want die heeft alleen maar water gedronken. Onder het motto “I come to you, you come to me” nodigen we het publiek daarna uit op ons podium. Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Iedereen probeert een plekje te krijgen op het podium van plexiglas dat daardoor in één grote dansvloer verandert.

Iedereen staat op het podium. De Consul, de burgemeester, de sponsors, de organisatoren en ook Senior Sergeant Major “Nung Nung Ha Ha” * Jim in haar gala uniform.

Todd Thongdee, een Amerikaanse zanger die al jaren in Thailand woont en zingt, grijpt zijn kans en de microfoon en brengt op de melodie van Proud Mary een ode aan Jigger Bigger.

En na “Those were the days” is het dan echt afgelopen. De boel wordt opgeruimd en wij willen eindelijk een fles bier achterover slaan, maar het bier is op en de bierstand wordt afgebroken. 

Omdat er na het optreden toch wel behoefte is aan een glas bier gaan we naar een vriend van Björn die op korte afstand een kroeg heeft. Naast een biertje worden er ook bitterballen geserveerd, dus we voelen ons helemaal thuis.

Om een uur of twee gaan we terug naar het hotel zodat er geslapen kan worden door de mensen die daar zin in hebben. De rest gaat nog een afzakkertje pakken in onze lokale stamkroeg. waar de laatste flesjes Smirnoff Ice worden opgemaakt. 

Ik zeg “Chock Dee” op een zeer geslaagde avond!.

Uitspraken van de dag:

Bij het eten trommelt Rene op tafel waarop Toine zegt:  “Waarom kun je op tafel wel drummen?” 

Als Raymond vloekt zegt Charlie: Ïk weet niet welke van de vijf onderdelen van de hel je krijgt (zie het verslag van dag 3, Tour de Frank), maar één krijg je er zeker. Misschien krijg je wel een All Inclusive”. 

Van 1 tot 10 tellen in het Thai: Nung, Song, Saam, Sie, Ha, Ho, Djet, Bè, Kouw, Siep

Verslag dag 6, Thai Cooking:.

Om 08:30 start weer een nieuwe en hele lange dag vol verrassingen in Thailand, het land van de eeuwige glimlach. Behalve als je ’s morgens vroeg als Thaise met ochtendhumeur je brommertje tussen de twee busjes met Jigger Biggers parkeert die tegelijkertijd het raampje open doen en iets liefs tegen je eggen. Als ze de cursus booskijken voor gevorderden had gevolgd was ze met vlag en wimpel geslaagd.

Aangekomen bij de 1e lokatie worden we begroet door Ping (voor vrienden Ping Pong). Ping is een Bee Gee Tee Cee, een Big Gay Thai Cook, die ons meeneemt naar een lokale markt om daar het eten in te kopen dat we later in onze Thaise kook workshop gaan bereiden. Heerlijke luchten van verse kruiden en een open riool strelen onze neus. En een hygiëne waar Rob van de smaakpolitie zeker niet vrolijk van zou worden. BGTC vertelt niet alleen over de groenten en kruiden maar wil ook graag vertellen hoe spicy hij zelf is.

De kookworkshop is een absoluut succes. Behalve koken leren wij de Thaise versie van de vogeltjesdans en wij leren onze kok de Hollands polonaise.

Het mag overigens niet bekend worden bij onze vrouwen dat wij nu prima in staat zijn om een Thaise maaltijd op tafel te zetten, want dan moeten we thuis ook koken en dat kan niet de bedoeling zijn. Mede omdat we na een week in Thailand hebben gezien hoe het ook kan ;-).

Toine leert de kracht van Aloe Vera kennen omdat hij dacht dat de kip nog niet dood was en hij deze met geweld in de wok met hete olie moest smijten. BGTC riep nog “watch out oil, you blun you flinge”. Maar het is al te laat, Toine heeft brandwonden op zijn arm, maar gelukkig niet zo erg dat hij naar het brandwondencentrum in Thaiwijk moet. Het sap uit de Aloe Vera plant doet wonderen. 

Na de kookcursus die door iedereen succesvol wordt afgerond gaan we naar de mooiste tempel van Thailand boven op een berg waar een relikwie van Budah ligt, namelijk een stukje schedel. Het is overigens niet alles goud wat er blinkt. Chiang Mai betekent letterlijk “nieuwe stad”. Vroeger bestond Chiang Mai uit 18 parochies met 6 koningen. Eén van die koningen had dus dat stukje schedel en wilde de power van Budha voor zich zelf behouden. Maar dat voelde toch niet goed en hij vond dat hij iets moest terugdoen voor de bevolking door een tempel te bouwen en daarin dan de schedel te leggen. Maar waar bouw je dan een tempel? Nou, dat doe je zo als koning. Je neemt een olifant, gaat daarmee het bos in en loopt en loopt, en als de olifant dan 3 x geluid maakt en 3 x een rondje loopt (en waarschijnlijk een grotere behoefte doet dan Kogel op zijn USP), dan weet je dat je daar een tempel moet bouwen.

De volgende activiteit is een boottocht op de rivier Ping. Natuurlijk stoppen we onderweg ergens om bier en chips te halen. Uiteindelijk komen we uit bij Opa Thai zijn kruidentuin waar ook Rambo nog geweest is om zich te laten behandelen in opa’s kruidentuintje omdat hij helemaal lens is geschopt door een paar kleine Thai-tjes voor de film Rambo 4.

Na het rustgevende boottochtje gaan we ’s avonds naar de nachtmarkt waar het nodige aan Thaise braderiespul en kraaltjes wordt ingeslagen. En uiteraard worden we voor de quality A Rolexen en Breitlings diverse malen uitgenodigd in de “Special room”, een verborgen kamertje achteraf met de dure horloges. En ze lopen nog op tijd ook!  Nu nog wel.

Na zo’n dag stappen vinden we het tijd voor een voetmassage om vervolgens vol energie het nachtleven van Chiang Mai te ervaren in het meest ongure zijstraatje dat we kunnen vinden. In een grote hal waar ook een kickbox wedstrijd wordt gehouden drinken we een biertje gedronken en op weg naar de uitgang komen we langs een kroeg met mooie “dames” waar we gewoon niet langs kunnen lopen zonder ook daar een biertje te drinken. De “dames” voeren voor ons een show op en Frans Bauer z’n liedje “heb je even voor mij”krijgt een hele nieuwe dimensie voor ons. De nodige nachtmerries zullen volgen.

Maar aan alles komt een eind en dus zoeken we vervoer naar het hotel. Onze busjes deden deze afstand een half uur, maar we vinden een paar Formule 1 Tuk Tuks die in 12 minuten het hotel bereiken. Onderweg is er wonder boven wonder niemand uitgevallen. En dan snel naar bed, want over een paar uurtjes start de volgende dag alweer.

Sawadee Klap !

Dinsdag 12 april (7e dag)

09:14uur; vertrek vanaf Prince Khum Phaya resort & spa (www.princekhumphayaresorstandspa.com) Ons hotel waar wij onze heerlijke nachtrust doorbrengen. Het busje begint te rijden en 10 minuten later slaapt iedereen “prince” heerlijk hun uurtjes/slaaptekort van nachtelijke kroegentocht inhalend. Al verder rijdend beginnen de eersten te ontwaken en komen aan bij de eerst geplande activiteit. Op het programma staat quad rijden en na een eigen overlevingsrisico afgeschermde overeenkomst, jijmagnietsenikmagallesaansprakelijkheidsverzekeringmetslechtséénzijdigedekking, en gevaar voor eigen leven te hebben ondertekend krijgen we een uitleg over hoe en wat. Na een test/examen te hebben afgelegd op eigen terrein; END RESULTS; René kan wederom niet slagen en blijft deze keer uit eigen beweging achter met Sanee (onze freelance guide) blablabla.

Eindelijk op weg en natuurlijk met een missie, zoveel mogelijk plezier beleven en dat lukt zeer goed! Het werd een oldtimer rit, oliespuiten met een behandeling pek en veren rechtstreeks vanuit het motorblok, gevolgd binnen 10 minuten en een snelcursus van Tour de Frank coureur Frank… kettingslopen met kettingkramp. Wout beheerste het kettingknappen bij meerdere quads, hij had er de trekkracht niet meer voor, Tom wilde milieubesparend zijn door zonder brandstof te gaan rijden, echter dit is niet gelukt…bokkige quads en eigenzinnig wordende weigeraars niet meer aan de praat te krijgen werd daarop volgend met volle overgave de quaddans ingezet. Heb jij een quad die het niet doet, dan wordt deze geruild met een andere die het al eerder niet deed. Eindelijk weer op weg en er wordt door Robert een wegaftimmering van bamboepalen en kippengaas met prikkeldraad getest op stevigheid om een steile afdaling van 95graden naar beneden te voorkomen, dit gelukkig met goed gevolg.

Vele plassen en modderpoelen worden niet vermeden waardoor er menig quad uitviel door onderkoeling van het natte modderwater. Na mooie rally’s en acceleraties beëindigen wij de tocht vanwaar we gestart waren. Met recht genoemd: “De natte tocht der Titanen”

Wederom in onze busjes gestegen en naar de orchideeën farm gereden. Een buffet wordt klaargezet, voorafgegaan door een mooi gebed. Op netjes eten wordt niet meer gelet en de geur van de orchideeën was niet meer te herkennen. Onder het motto “neem er nog wat eten bij, over twee dagen is het voorbij”. Het eten lag er weer heerlijk bij. Na deze maaltijd en een rondtochtje door de orchideeën kwekerij zijn we weer verder gegaan in onze bus waar ons een liedje werd geleerd in het Thai’s:

“CHANG”

Chang Chang Chang

Nong Koey hen chang ru plao

Chang man tua toe mai bao

Chamook yao yao reak wa ngvang

Mee keaw tai ngvang reak wa nga

Mee hoo mee ta hang yao

De slangenshow was spectaculair veel poeha en veel air “Wauoow”. Waar Kogel bijna was getransformeerd naar een echte Lady-boy, werd Martijn fake gebeten door een slang, maar bleek de nagel van de eigenaar. 

Rondje makend door het grote snake terrarium werden we verrast door Alligator moves. In de leeuwenkuil. Spectaculair was het!

Op naar de tijgers, op de foto met de krijgers spectaculair met veel durf. Het bier word niet gebracht, dat zul je altijd zien als je ergens op wacht. Terugkomend bij ons hotel is het afscheid nemen van onze freelance guide Sanee. Na mooie woorden van dank en natte ogen, trillende onderlipjes en snotterende neuzen word de afscheidsceremonie beëindigd met een warme omhelzing en ferme handdruk.

Sanee: Bedankt je bent een gezellige vrouw en aanwinst voor jouw land als vertegenwoordigster van Thailand!! 

Onder de douche, schone kleren aan en naar het restaurant, en wachten op ons eten. 4 biertjes later komt het eten uiteindelijk voor twee personen…. En de rest wacht op het eten!!! Tenslotte word besloten dat Toine en Theo gaan kijken in de keuken hoe het er aan toe gaat en waar de stagnatie tot stand komt. De adviezen worden niet gewaardeerd, en ons logistieke voorstel word niet uitgevoerd. Dus we wachten nog wel even… 2,5 uur later had iedereen gegeten, let wel om de beurt! Afsluitend gaan we een afzakkertje halen in de plaatselijke kroegjes. Dit zijn fors uitgebouwde garageboxen met golfplatendag, en mega groot overdekt terras. Een lokale Thaiband schreeuwende meezingende local Thai kids. Erg leuk om te zien hoe het gaat: tafeltje met eigen drankkar en jouw glas word voor jou ingeschonken, elke keer PROOST! 

Dag 8 :  Song Kran 

Na een rumoerige nacht  met wat pleisters en bebloede doekjes vertrekken er (tegen de verwachting in) maar 5 Jigger Biggers richting de Jungle Flight. Al de gehele week lukt het maar niet om op tijd te vertrekken MAAR de leden zijn op tijd om 6:30uur, ons ontbijt staat klaar en iedereen heeft zin om een mooi stuk jungle vanaf hogere sferen te bekijken. De chauffeur is echter 20 minuten te laat en heeft zichzelf de opdracht gegeven om volgend jaar in een formule 1 auto te rijden met de bochten van de Alp D’Huez (zie tour de Frank). Het is maar goed dat de leden die mee zijn met de Jungle Flight gisterenavond niet zoveel gedronken hebben anders kwam het goed verzorgde ontbijt er zo weer uit! Al met al was het een tot in de puntjes verzorgde trip waarbij we met z’n allen goed zijn begeleidt en heel veel mooie uitzichten hebben bekeken. Na de trip hebben we een net zo goed verzorgde ontbijt/lunch gehad met een Singha’tje. De terugreis verliep erg rustig, niet alleen omdat de regen met Song Kran bakken uit de lucht kwam vallen, maar ook omdat de leden met 3uur slaap die even proberen in te halen waarbij er sowieso 10-15 blauwe plekken opgehaald worden doordat de weg niet altijd even rustig verliep. 

Bij terugkomst springen we lekker in bed of zwembad terwijl de rest van de leden ontwaken uit hun coma. Er worden wat verhalen bijgewerkt en wat biertjes gedronken en dan blijkt dat er toch behoefte is aan een programma, alhoewel Wout/Toine en Theo veel uitstapjes hebben geregeld heeft Charlie het op zich genomen om ons allemaal tegelijk een massage te laten krijgen bij een ex-gevangenen massagesalon. Het idee is geboren en wordt even later ook uitgevoerd en zo vertrekken we richting het centrum van Chiang Mai, alwaar het Song Kran festival (ook wel smietoeeneenaendermoarzonatmeugelijk festival genoemd) wordt gehouden. Daar aangekomen lopen we gestaag met een plattegrond en gewapend met emmers en supersoakers door het centrum, na een kleine 1,5uur lopen komen we bij Lila (vanaf nu onze vaste massagesalon) aan. Anderhalf uur lopen voor een massage, tja tegen de vele steegjes en rare afslagen is geen enkele TomTom opgewassen. Met het feit dat de enige Tom die we bij ons hebben elke keer vergeet welke afslag we moeten hebben duurt het dus zo lang.

Na 2 uur massage heeft iedereen gevoeld dat er meer botten en spieren zijn dan je zou denken en dat een Thaise massage heerlijk is. Ondanks dat het tegen zevenen  loopt en de meeste Thaise mensen aan het eten zijn begonnen worden we wederom weer zeiknat van het heerlijke (lees: meer bacteriën dan water) water en proberen we taxi’s te regelen om ons naar het hotel te brengen. Er zijn uit de kluiten gewassen mini country’s met meer kilometers dan een gemiddeld vliegtuig waar normaliter 8 Thaise mensen inpassen. Na een beetje passen en meten zijn wij tot de conclusie gekomen dat er ook 1,5 ton aan Jigger Biggers in past en dat maar voor 300 Bath.(€ 6,90; € 0,49 per persoon; € 0,005 per kilo). 

In het hotel hebben we ons omgekleed om culinair uit eten te gaan bij de KFC en de Pizzahut, lopend richting een volgende taxi die ons voor 320 Bath naar het centrum brengt moeten er weer bebloede doekjes en jodium voor de dag gehaald worden aangezien Wouter wilde kijken of zijn slippers in het riool zouden blijven drijven. Aangekomen bij een paar leuke barretjes met even leuke dames/heren gaan er nog wat leden inkopen doen voor het thuisfront en een aantal drinken gezellig wat Chang biertjes met de lokale Kim Holland. Even een weetje over Chang bier: Door flink veel Chang bier te drinken blijf je goed geconserveerd, geen last dus van racerij in je boxershort) het conserveringsmiddel dat hiervoor gebruikt wordt is Formadihiedel…eeeeh  Formadehiede…eeeeh Formidohiede……..Formaldehyde ja dat is het juiste woord. Aangezien René de enige is die geen bier drinkt is hij ook de enige die last heeft gehad, het werkt dus echt goed.

Sommige leden krijgen inmiddels last van chronisch slaaptekort en besluiten om een taxi naar het hotel te nemen en sommige leden besluiten om hun liefdesgeluk eens te beproeven bij Butterfly (een kroeg met leuke dames die bijna voor niets met je kletsen in het meest tragische Engels dat je maar kunt voorstellen).

Nog even terug met zo’n mooie taxi voor wederom bijna niets en dan toch uiteindelijk maar het bed eens op zoeken. Morgen even zwemmen, tas inpakken en op weg naar huis…..

Dag 9 (donderdag 14 april 2011)

Na nog en keer te hebben genoten van de prachtige hotelkamers waar elke avond wierook bij de voordeur werd gezet, een bakje met aromatische olie en een kaarsje eronder in de badkamer en een orchidee op bed, stonden we op voor een heerlijk ontbijt. Bij dit ontbijt schoven een aantal belangrijke gasten aan, namelijk Yutakit, en Aom. Zoals we gewend zijn komen ook Yutakit en Aonm te laat… Om de tijd te doden heeft Rien een spel uit zijn trukendoos gehaald, om Frans tot frustratie te laten lijden. Na enige tijd is Frans nog niet achter de oplossing van de puzzel. Tja, wat is nu het geheim van dit spel met het stokje en het elastiekje? 

Rien vraagt of Yutakit de oplossing van de puzzel weet en het is gebleken dat Yut een stuk intelligenter is dan Frans! In 1 keer goed! Na duidelijke uitleg van Rien is het spel voor Frans ook geen probleem meer.

Om afscheid te nemen van Yutakit hebben de JBB’s natuurlijk een klein aandenken uit het mooie Twente meegenomen. Dit mooie flesje Twentse kruidenbitter werd na lovende woorden van Cha , President van de Love & Care Commission, overhandigd aan Yutakit en Aom kreeg uit handen van Wo Wo Fluut (Vice President van de Love & Care Commission) de welbekende stroopwafels! Yutakit zal ons de vluchtnummers voor volgend jaar mailen zodra deze bekend zijn. Want dankzij de JBB’ers is het Chiang Mai Fest 2011 een groot succes geworden!

Met achterlating van een paar t-shirts en een fooi, laten we ook nog 2 cd’s achter voor de kamermeisjes met de doosjes open. We pakken de koffers en verzamelen in de lobby van het hotel om daar de vele rekeningen te betalen, die lopen uiteen van 60 Bath tot bijna 15.000 Bath per kamer. Snel de busjes in om niet te laat te komen voor onze vlucht. 

Al gauw komen we aan op het vliegveld van Chiang Mai. Bij de douane blijkt hoe moe de leden van de JBB zijn: Tom is zo vergeetachtig dat hij zijn koffer bij de douane laat liggen en Marc is zo handig om 6 flessen met water probeert mee te nemen in de handbagage. Dit werd natuurlijk meteen opgemerkt, waardoor Marc zijn water en teo mocht achterlaten.

Het eerste vliegtuig terug naar Nederland leidt ons via Asia Airways: een veel te krap en volgepropt vliegtuig (behalve op de rood gekleurde stoelen, met meer beenruimte en kwaliteit). Gezien wij leren van fouten, hebben we dit keer voor vertrek bekeken hoe het zit met het gewicht wat er mee mag het vliegtuig in, en zowaar het is binnen de maatstaven. Marc grijpt zijn kans en gaat op de rode stoelen languit liggen, echter word dit al snel opgepikt door de stewardessen, en wijzen hem erop dat dit natuurlijk niet kan. Ondanks het een korte vlucht betreft, slaapt 99% bijna het hele uur vol.

Aangekomen in Bangkok werden we herenigd met onze instrumenten. Deze zijn door Yutakit namelijk al eerder de week opgehaald uit Chiang Mai. Alles bleek gelukkig in orde, en gauw door naar de incheckbalie om in te checken richting Abu Dhabi. Bij de douane gaat het wederom niet zonder problemen: het instrument van Wouter is volgens het grondpersoneel net iets te groot en er moet door het vliegtuigpersoneel besloten worden of de baritonsax mee mag als handbagage. Enige minuten in spanning heeft het opgeleverd, maar alles mag mee het vliegtuig in!

Na ongeveer 6 uur vliegen komen we aan in Abu Dhabi, waar we gelijk door kunnen naar de aansluitende vlucht naar Fransfurt. Om precies half zeven ’s ochtends, lokale tijd, landen we in Fransfurt. En daar zagen we onze oude, vertrouwde Jigger Bigger bus weer met zijn baasje Jeroen. En wat had Jeroen weer goed voor ons gezorgd: vers gezette koffie en heerlijke broodjes. Wat is hij toch een fantastische gastheer. Met een lekker zonnetje en een temperatuur van rond de 15 Duitse graden, zetten we koers naar Enschede.